Μία γνωριμία με την σοπράνο Άννα Παπαδοπούλου Τη συνέντευξη παραχώρησε στη Μερόπη Βαχτσεβάνου

Μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που το όνομά της έγραψε τη δική του ιστορία στα μουσικά δρώμενα της πόλης, με διεθνείς επιβραβεύσεις για τη φωνή της και τη σκηνική της παρουσία, ήρθε στη Κοζάνη και  έκανε γνωστό το κλασσικό τραγούδι. Μεταδίδοντας τις γνώσεις της και την αγάπη της για την κλασσική μουσική, μεγάλωσε γενιές παιδιών που επέλεξαν να περπατήσουν σε αυτό το μονοπάτι και διαπρέπουν σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ένας ειλικρινείς άνθρωπος με ανοιχτή καρδιά και ευαίσθητη ψυχή, πάντα χαμογελαστή, ευδιάθετη, δραστήρια, με πολλές και διαφορετικές εμφανίσεις που άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις στον κόσμο της Κοζάνης και πάντα με περίσσια αγάπη και λατρεία για το ποιοτικό τραγούδι, είναι η σοπράνο Άννα Παπαδοπούλου.

 

Η κ. Άννα γεννήθηκε στο Καζαχστάν της Πρώην Σοβιετική Ένωσης από έλληνες γονείς. Είναι απόφοιτος του Κρατικού Ινστιτούτο Καλών Τεχνών της Κιργιζίας με το Δίπλωμα ’Σόλο Τραγούδι’ και Καθηγήτρια Μονωδίας. Στη πόλη της Κοζάνης ήρθε τo 1992. Από τότε εργάζεται στο δημοτικό ωδείο της πόλης μας, ιδρύοντας την τάξη Μονωδίας. Είναι μέλος καλλιτεχνικών επιτροπών στα ωδεία της Δυτικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Στην κατοχή της έχει τρία βραβεία, το Α’ Βραβείων των Διεθνών Διαγωνισμών Λυρικού Τραγουδιού της Αθήνας και της Ρόδου και του Α’ Βραβείου της ΧΩΝ της Αθήνας. Η μεγάλη της αγάπη είναι το τραγούδι. Στον ελεύθερό της χρόνο, της αρέσει να ασχολείται με διάφορα πράγματα και όχι με κάτι συγκεκριμένο. Έχει συνεργαστεί με τα ωδεία δυτικής Μακεδονίας, το Μουσικό Σχολείο Σιάτιστας, το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης ,τη ΔΕΠΑΚ -ΟΑΠΝ στα «ΛΑΣΣΑΝΕΙΑ»  και με διάφορους άλλους φορείς. Έχει δώσει αρκετές συναυλίες για φιλανθρωπικούς και επετειακούς σκοπούς με τις Μουσικές της 8ης Μεραρχίας  του Α’ Σώματος Στρατού, της 1ης Στρατιάς ,της Πολεμικής Αεροπορίας και της Αστυνομίας. Επίσης έχει εμφανισθεί στην ‘1η Πανελλήνια Συνάντηση Καλλιτεχνών και Επιστημόνων’ στη Χαλκιδική, στο ‘Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης’, στο ‘Βελλίδειο’ και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τελευταία συνεργάζεται με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο με τον οποίον έχει δώσει αρκετές συναυλίες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.    

 

Πότε ήρθατε στη Κοζάνη; Και πως καταλήξατε εδώ;

Όταν ήρθα, ήθελα να ζήσω στη Βέροια, αλλά λίγο παραπάνω στη Θεσσαλονίκη. Εκεί είχα γραφτεί σε μία χορωδία. Στη Κοζάνη ήρθα για να δω τους συγγενείς μου. Σε κάποιο μαγαζί που δούλευε ο ξάδερφός μου, με άκουσαν που τραγούδησα και με κράτησαν. Ένιωσα από μέσα ότι σε αυτή την πόλη θα ζούσα. Αρχές Σεπτεμβρίου του 1992 ξεκίνησα να εργάζομαι στο δημοτικό ωδείο. Και έτσι έμεινα εδώ.

Θα ήθελα να μου περιγράψετε πως βιώσατε τα πράγματα τότε.

Εδώ στη Κοζάνη, δεν υπήρχαν πολλές δυνατότητες και ευκαιρίες για τους νεότερους. Στο ωδείο δεν υπήρχε τάξη μονωδίας. Δεν ξέρανε τι είναι το κλασσικό τραγούδι. Αρκετές ήταν οι φορές που σκεφτόμουνα μήπως έκανα λάθος επιλογές και προσπαθούσα μέσα από διάφορους διαγωνισμούς κλασσικού και λυρικού τραγουδιού όπως της Αθήνας και της Ρόδου, να προχωρήσω. Στις 9 Δεκεμβρίου την ημέρα της γιορτής μου, πέρασα από οντισιόν στη Λυρική Σκηνή της Αθήνας. Εκεί όταν με άκουσαν, μου είπαν ότι τίποτα δεν μου λείπει ούτε στη φωνή, ούτε στη σκηνική μου παρουσία, αλλά ποτέ δεν χτύπησε το τηλέφωνό μου από εκεί. Δηλαδή ταυτόχρονα, έψαχνα και σαν Άννα σοπράνο να κάνω κάτι. Έψαχνα να βρω και κάποιων συνθέτη να με ακούσει, αλλά τότε που ήρθα δεν ήξερα κανένα.

 Πότε ξεκίνησε τα κλασικό τραγούδι στη Κοζάνη;

Στην Κοζάνη έφερα το κλασσικό τραγούδι και ίδρυσα την τάξη μονωδίας το 1996 στο δημοτικό ωδείο. Δημιούργησα το τμήμα μονωδίας και στα υπόλοιπα ωδεία της περιοχής, στο ‘Βαρβούτειο’ δημοτικό ωδείο της Πτολεμαΐδας και το 2000-2003 στα δημοτικό ωδείο Σιάτιστας και μουσικό γυμνάσιο και λύκειο επίσης. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα μέχρι να δω πως θα το μεταδώσω να τους μάθω την τεχνική, να δώσω τα εφόδια που χρειάζονται στα παιδιά, αλλά με τα χρόνια βρήκα τους ρυθμούς μου και συνεχίζω με πολύ αγάπη να μεταφέρω τις γνώσεις μου και την εμπειρία μου. Γίνομαι ένα με τα παιδιά γιατί το τραγούδι δεν είναι μόνη η αναπνοή , είναι και η ψυχή. Υπάρχει χημεία με τα παιδιά, επικοινωνία αυτά μαθαίνουν εμένα και εγώ αυτά.

Τι σημαίνει κλασσικό τραγούδι για εσάς και τι είναι αυτό που σας άγγιξε περισσότερο;

Το κλασσικό τραγούδι είναι αιώνιο. Έχει πολύ μεγάλο συναίσθημα, είναι τέχνη, επίκαιρο, είναι διαχρονικό, είναι κουλτούρα, ποιότητα. Μία όπερα που είναι γραμμένη τον 18ο αιώνα, ισχύει και για σήμερα, μόνο τα ρούχα και το περιβάλλον της σκηνής  αλλάζουμε. Τα συναισθήματα, οι ιστορίες της ζωής , η αγάπη, το μίσος όλα είναι τα ίδια γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει…

Στο κλασσικό τραγούδι, μαθαίνεις τα πάντα. Πρώτα από όλα μαθαίνεις τον εαυτό σου, γιατί γεννιέται ο άνθρωπος με τη φωνή. Ο θεός στον άνθρωπο δίνει τα πάντα για το κλασσικό τραγούδι , εμείς όμως το ξεχνάμε. Την τεχνική την έχουμε από τη μέρα που γεννιόμαστε.

 

Τι νιώθετε όταν είστε επάνω στη σκηνή και τραγουδάτε;    

Νιώθω άνθρωπος. Νιώθω ευτυχισμένη και χαρούμενη. Πριν βγω στη σκηνή πάντα έχω άγχος. Πιστεύω πως κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να το αποφύγει, καθώς ο ίδιος απαιτεί πολλά πράγματα από τον εαυτό του. Η φωνή είναι ζωντανός οργανισμός, η προβολή σου στον κόσμο που ήρθε να σε ακούσει και σε κοιτάει, όλα αυτά τα μαθαίνεις στη σχολή για να γίνεις επαγγελματίας. Εσύ πάνω στη σκηνή δουλεύεις, όλα αυτά δεν πρέπει να φαίνονται. Όταν αρχίσω να τραγουδάω αγχώνομαι για τη δεύτερη νότα, η πρώτη θα βγει, εάν βγει καλά και η δεύτερη… τότε αφήνομαι στο ρόλο μου, ξεχνιέμαι  και απολαμβάνω τη συνέχεια. Αυτό που νιώθω, αυτό δίνω και στο κόσμο. Μετά τη συναυλία όταν έρχεται ο κόσμος και μου λέει ανατρίχιασα, συγκινήθηκα… τότε καταλαβαίνω ότι υπήρχε επικοινωνία και τους έβαλα και αυτούς στη ιστορία και τον ρόλο που υποδύθηκα στη σκηνή.

Έχει αλλάξει κάτι στη κλασσική μουσική στην Ελλάδα; Αυτό το είδος είναι παραγκωνισμένο; Τι πιστεύετε;

Παλαιότερα αυτό το είδος τραγουδιού έλεγαν ότι είναι για τους πιο εκλεπτυσμένους ανθρώπους, για τους «κουλτουριάρηδες». Όπως και σε άλλες πόλεις έτσι και στη Κοζάνη, όταν ξεκίνησε το κλασσικό τραγούδι, πολλά παιδιά δεν ήθελαν να το γνωρίσουν ή άλλοι επέλεγαν να φύγουν για κλασσικές σπουδές στο εξωτερικό. Η εποχή αυτή πέρασε και έτσι μετά από χρόνια οι περισσότεροι γύρισαν και ξεκίνησαν να διδάσκουν οι ίδιοι. Έτσι μπορούμε να πούμε πως μετά από πολλά χρόνια έχει βελτιωθεί αρκετά το κλασσικό τραγούδι.

Ακούτε άλλου είδους μουσική; Τι σας αρέσει περισσότερο;

Ακούω περισσότερο ξένη μουσική και τραγουδάω πολύ,  όπως τραγούδια των Barbra Streisand, Whitney Elizabeth Houston, Sarah Brightman. Από Έλληνες συνθέτες Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζηδάκη. Επίσης, ο άντρας μου με έχει ανοίξει τον κόσμο του ρεμπέτικου τραγουδιού. Μου αρέσουν πολύ τα ρετρό τραγούδια, αλλά κυρίως προτιμώ τα ποιοτικά τραγούδια που υπάρχει καλός στοίχος. Μπορώ να ακούσω και αγγλικά τραγούδια γιατί με αγγίζει η αρμονία ακόμη και αν δεν καταλαβαίνω το στοίχο. Βέβαια θα ακούσω και ροκ, έντεχνο, παραδοσιακά για να έχω μια πιο γενική εικόνα.

Με τι ασχολείσθε στον ελεύθερό σας χρόνο;

Ανάλογα το χρόνο που έχω μπορεί να διαβάσω κάποιο βιβλίο, να σημειώνω και να αναλύω τις σκέψεις μου στο ημερολόγιό μου. Ή οτιδήποτε άλλο σκεφτώ ότι θέλω να κάνω εκείνη τη στιγμή.     

Μετανιώσατε για τις επιλογές σας; Υπήρχαν πράγματα που ήθελε να κάνει η Άννα σοπράνο και η Άννα δασκάλα αλλά δεν υλοποιήθηκαν;

Είναι λίγο πονεμένο αυτό το θέμα. Βέβαια υπήρχαν πράγματα που ήθελα να κάνω. Αλλά επειδή ζω σε μία ‘‘μικρή’’  πόλη για αυτό το επάγγελμα, δεν προχώρησα. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου μετάνιωσα πάρα πολύ και δεν σου κρύβω Μερόπη μου, πως ήθελα να φύγω στη Θεσσαλονίκη, η Αθήνα δεν με τραβούσε και τόσο. Όμως μετά από κάποια χρόνια ενασχόλησής μου με τα ωδεία, ήρθαν κάποιοι γονείς των μαθητών μου και μού είπαν «κυρία Άννα είναι πολύ μεγάλη η τύχη που μείνατε σε αυτή τη πόλη και που μαθαίνετε στα παιδιά μας το ποιητικό τραγούδι, σας ευχαριστούμε». Εκεί κατάλαβα τι συνέβη, γιατί ποτέ δεν ήθελα να γίνω δασκάλα. Ο λαός όμως λέει «ποτέ μη λες ποτέ», αλλά να που συμβαίνει. Όταν βλέπεις ότι οι μαθητές σου προοδεύουν σε αυτό το χώρο τι καλύτερο από αυτό το συναίσθημα. Αλλά έτσι τα έφερε η ζωή να μείνω εδώ και να μάθω τους άλλους να τραγουδάνε. Ξέρω ότι σαν Άννα σοπράνο έχω χάσει, αλλά σαν Άννα δασκάλα έχω κερδίσει.

Τα όνειρά μου ήταν άλλα… Όταν κατάλαβα τι συμβαίνει έπαψα να ονειρεύομαι για εμένα και προσπάθησα μέσα από τις συναυλίες μου να δώσω στους μαθητές μου και στο κόσμο μία ευκαιρία να ζήσουν κάτι από το όνειρό μου, της λυρικής σκηνής που δεν βρέθηκα εκεί. Οι συναυλίες μου ήταν παραστάσεις, δεν ήταν μια απλή συναυλία. Γιατί η όπερα είναι θέατρο, τέχνη, χορός, τραγούδι, τα πάντα και έτσι προσπαθούσα να συνδυάσω όλα τα στοιχεία μαζί. Μία συναυλία πάντα δεν λάμπει, υπάρχουν πολλά εμπόδια από πίσω της, τα οποία έπρεπε να ξεπεράσω και να αποδείξω για άλλη μια φορά ποια είμαι. Δεν το έπαιξα ποτέ πριμαντόνα, αλλά δεν μπορώ να μην είμαι περήφανη για αυτό που κάνω. Ένιωσα μεγάλη απογοήτευση και έτσι σταμάτησα να κάνω πολλά πράγματα. Δεν βρήκα και πολλή υποστήριξη και εκεί ακριβώς ένιωσα ξένη. Ελπίζω να έρθουν καλύτερες μέρες. Ο κόσμος με γνωρίζει, έρχεται στις παραστάσεις που κάνουμε και τον ευχαριστώ πολύ. Αλλά κανένας ποτέ δεν μου πρότεινε «Άννα έλα να κάνεις μια συναυλία, έλα να τραγουδήσεις στο συγκρότημά μας». Μάλλον αυτός είναι ένας λόγος που κάνω μόνη συναυλίες με το δημοτικό ωδείο.   

Θα ήθελα να μου σχολιάσετε τα δύο παραστάσεις που   πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης στις 2 Μαρτίου 2016 “Operatic” και στις 27 Μαΐου 2017 “OperaticII. Ποια είναι η εικόνα που αποκομίσατε από αυτές τις παραστάσεις όσο φορά το κοινό, τη συνεργασία με τους υπόλοιπους συναδέλφους; Πως ήταν αυτό το μουσικό ταξίδι. 

Νωρίτερα από αυτές τις δύο, έγιναν άλλες δύο πολύ σημαντικές παραστάσεις. Η μονόπρακτη όπερα του Pergollesi ‘La Serva Padrona’ 2009 και τη μουσικοθεατρική παράσταση ‘Όπερα στη Σοφίτα’ το 2010, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιάννη Καραχισαρίδη, ήταν πανέμορφα.

Ήταν καταπληκτική η ιδέα να φωνάξουν φωνές της Κοζάνης, όπως την Ελένη Λιώνα και τους Θέμη Μπασδέκη , Αλέξανδρς Δελιαλή και εμένα να δώσουμε μία τέτοια παράσταση. Στον κόσμο άρεσε πάρα πολύ.  Η συνεργασία μας ήταν πολύ καλή άλλωστε με τον Αλέξανδρο γνωριζόμασταν νωρίτερα καθώς τον είχα μαθητή στη χορωδία. Τον Θέμη τον γνώρισα τότε για πρώτη φορά, είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος . Με την Ελένη είχαμε γνωριστεί στη παράσταση του Δημήτρη Δημόπουλου  και τραγουδήσαμε μαζί  σόλο την ‘Gloria’ του ‘Vivaldi’ σοπράνο και μέτζο σοπράνο, κάπου το 1993- 1994 και αργότερα συναντηθήκαμε σε μία ακόμη παράσταση όταν είπαμε το ντουέτο της ‘Όλγας και της Τατιάνας από την όπερα του Ευγένιου Ονιέγκιν Τσαϊκόφσκι’ στα ρώσικα. Ήταν καταπληκτική η συνεργασία μας όπως και η ίδια είναι καταπληκτικός άνθρωπος. Νιώσαμε ότι γνωριζόμασταν χρόνια.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Είναι σίγουρο πως κάτι θα κάνουμε και φέτος. Δεν μπορώ να σου πω τι ακριβώς ακόμη, γιατί είναι νωρίς. Από τέλη Νοεμβρίου και ίσως λίγο αργότερα θα γνωρίζω το υλικό των μαθητών, τις δυνατότητές μας και μετά θα οργανώσουμε την παράσταση.

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για τα μουσικά δρώμενα της πόλης μας; Θωρείτε ότι λείπει κάτι από την πόλη και αν ναι τι είναι αυτό που λείπει; Είναι σε καλό επίπεδο;

Η Κοζάνη έχει διάφορους πολιτιστικούς φορείς, συλλόγους και πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με τα πολιτιστικά δρώμενα, οι οποίοι υλοποιούν παραστάσεις διαφόρων ειδών, για όλα τα γούστα. Πιστεύω πως στις επαρχίες βρίσκονται τα διαμάντια και η πόλη δεν έχει να ζηλέψει κάτι από τις πιο μεγάλες πόλεις.

 

 

 

Μία γνωριμία με την σοπράνο Άννα Παπαδοπούλου Τη συνέντευξη παραχώρησε στη Μερόπη Βαχτσεβάνου ">
περισσότερα σχετικά άρθρα
περισσότερα από: MyDonnasito
περισσότερα στή: Πολιτισμός

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δείτε επίσης

3 σειρές που πρέπει να δεις οπωσδήποτε! +Quiz

La casa de papel Μια αστυνομική  σειρά του Netflix με σασπένς η οποία έκανε μεγάλη επιτυχί…