Πώς θα κάνω τα παιδιά μου να με εμπιστευτούν?

Γράφει η Μένη Χαρίτου

Με έχει συγκλονίσει τόσο η υπόθεση της 22χρονης φοιτήτριας που πέταξε το μωρό της! Τριγυρίζει στο μυαλό μου όλες αυτές τις ημέρες που προβάλλεται από τα Μέσα. Έχοντας υπάρξει 2 φορές έγκυος και έχοντας φέρει στον κόσμο 2 παιδιά μου φαίνεται αδιανόητο πώς μπορεί μια γυναίκα να πέρασε 9 μήνες εγκυμοσύνης μόνη της, έπειτα να βρήκε τη δύναμη να μπει στη μπανιέρα και να γεννήσει μόνη της, να κόψει τον ομφάλιο λώρο μόνη της , να αποχωριστεί το πλάσμα που βγήκε από μέσα της με αυτό τον τρόπο και τέλος να σφουγγαρίσει τα αίματα για να μην την καταλάβει κανείς. Σε κάποιες πράξεις σίγουρα δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική. Στη συγκεκριμένη ούτε καν ζωώδες ένστικτο…

Όπως και να έχει δεν έχω σκοπό να κρίνω ούτε την πράξη ούτε την κοπέλα. Εξάλλου, είμαι σίγουρη πως οι φταίχτες είναι πολλοί. Αυτό το περιστατικό, όμως, στάθηκε η αφορμή για να αναρωτηθώ: «τι είναι αυτό που κάνει ένα κορίτσι να κρύβει από τη μητέρα του κάτι τόσο σημαντικό; Τι την οδήγησε να περάσει μόνη της όλον αυτό το Γολγοθά;  Γιατί δε θέλησε να ξεφορτώσει λίγο την ψυχή της απ’ αυτό το τεράστιο βάρος; Ποιος φόβος την κράτησε απομονωμένη στον εαυτό της; Άραγε θα ήταν όλα διαφορετικά αν είχε επιλέξει να μιλήσει στη μητέρα της;»

Meli melo

 

Τι είναι αυτό, λοιπόν, που κάνει τα παιδιά να μην ανοίγονται στους πιο κοντινούς τους ανθρώπους; Μήπως δεν τους αισθάνονται τόσο κοντινούς; Ίσως, ακούγοντας προσεκτικά τις φωνές των παιδιών μας, καταφέρουμε να έρθουμε πιο κοντά τους.

«Μαμά, άκου τι έχω να σου πω»

Πνιγμένοι στις υποχρεώσεις μας, στις δουλειές μας, στα άγχη μας, στις ανασφάλειές μας ξεχνάμε το πιο σημαντικό: να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας. Και πάνω απ’ όλα να τα ΑΚΟΥΜΕ. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να μιλάμε, παρά μόνο να ακούμε ό,τι έχουν να μας πουν.

«Μαμά, θέλω να μπορώ να σε εμπιστευτώ. Θέλω να με αποδέχεσαι όπως είμαι.»

Γιατί να μας μιλήσει ένα παιδί όταν ξέρει πως η πρώτη μας αντίδραση θα είναι να το κατακρίνουμε, να το ειρωνευτούμε, να γελάσουμε με ό,τι το προβληματίζει ή ακόμα ακόμα και να το προδώσουμε; Όταν βλέπει ότι τονίζουμε μόνο τα λάθη του και δεν εγκρίνουμε καμιά απ’ τις επιλογές του, τότε σίγουρα θα προτιμήσει να κρατήσει όλους τους προβληματισμούς κρυφούς.

«Μαμά, δε θέλω να με τιμωρείς»

Όποια πράξη κι αν έκανε το παιδί μας, όσο και να μας έχει στεναχωρήσει, πρέπει να βρούμε τρόπους να το νουθετήσουμε και όχι να το τιμωρήσουμε. Η τιμωρία δεν είναι πάντα σωματική. Οι φωνές και οι απειλές, η συνεχής υπενθύμιση της πράξης στο μέλλον, το υποτιμητικό ύφος δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Πριν αφήσουμε το θυμό να μας κυριεύσει ας αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες κι ας υπολογίσουμε πως πολλά παιδιά είναι περισσότερο ευαίσθητα. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που θα κάνει το παιδί να επιλέξει τη σιωπή.

«Μαμά, έλα στη θέση μου»

Ένα παιδί για να μας πλησιάσει πρέπει να περιμένει ότι θα βρει κατανόηση. Να μπούμε για λίγο στα παπούτσια του. Να θυμηθούμε πως ήμασταν εμείς στη δική του ηλικία. Και πάντα να συνυπολογίζουμε πως οι εποχές  και οι συνθήκες αλλάζουν από γενιά σε γενιά. Ας τα ζυγίσουμε όλα αυτά πριν γίνουμε κριτές.

«Μαμά, μη με συγκρίνεις και μη νοιάζεσαι τι θα πουν οι άλλοι»

«Το δικό μου παιδί να κάνει τέτοια πράξη; Γιατί να μην έχω ένα παιδί σαν όλα τ΄άλλα; Και τώρα τι θα πει ο κόσμος για μας;». Όλες αυτές τις σκέψεις (είτε τις πούμε φωναχτά είτε όχι) ένα παιδί τις ξέρει. Και προκειμένου να μας προκαλέσει πανικό θα προτιμήσει να κρύψει την πραγματικότητα. Αλλά τι έχει μεγαλύτερη αξία για μας; Ο κόσμος ή εκείνο;

«Μαμά, δείξε μου πραγματικό ενδιαφέρον»

Δεν έχει σημασία ο χρόνος που περνάς με ένα παιδί. Σημασία έχει αυτός ο χρόνος να είναι ουσιαστικός. Μην κρυβόμαστε πίσω από το ψέμα της έλλειψης χρόνου. Γιατί, σημασία έχει , αυτά τα 10 λεπτά που θα αφιερώσω στο παιδί μου να είναι όλα δικά του.

Ο στόχος είναι δύσκολος. Πρέπει να μάθουμε το παιδί να μας εμπιστεύεται σεβόμενοι την ιδιωτικότητά του και δείχνοντας εμπιστοσύνη . Πρέπει να σταθούμε δίπλα του αρωγοί χωρίς να το επισκιάζουμε. Γρίφος για δυνατούς λύτες! Αλλά αξίζει να το προσπαθήσουμε. Γιατί μας χρειάζονται και γιατί κάθε δυσκολία όταν μοιράζεται γίνεται πιο εύκολη. Ας γίνουμε για τα παιδιά μας η φράση: «Είμαι εδώ ό,τι κι αν χρειαστείς!» Κι όταν μας χρειαστεί ας δώσουμε αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Ειλικρινή και καθαρή ΑΓΑΠΗ!.

περισσότερα σχετικά άρθρα
περισσότερα από: MyDonnasito
περισσότερα στή: KozaniKids

Δείτε επίσης

Ρόδος, ο απόλυτος family friendly προορισμός!

Ψάχνετε κάποιον προορισμό για τις διακοπές σας έτσι ώστε τα παδιά να τις θυμούνται για πολ…