Τραβάω λοιπόν, σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή ‼️

Γράφει η Ελευθερία Βικιάρη

Τα έλεγε η Θεοδωρίδου, αλλά εγώ πού μυαλό να την ακούσω! Αν και, το τραγούδι μιλάει (όπως όλα άλλωστε) για το τέλος του έρωτα της, (τι κακό και αυτό με την ελληνική δισκογραφία, αν δεν έχουν πόνο και καψούρα πάει άκλαυτη η καημένη), εγώ αποφάσισα πως εκεί που πρέπει να τραβήξει ο καθένας μας κόκκινη γραμμή είναι στα όρια.

Πού αρχίζει, βρε αδερφέ, και πού τελειώνει η ελευθερία μου, ο προσωπικός μου χώρος (και ως χώρο δεν εννοώ τα ντουβάρια), τι είναι αυτός ο κατακαημένος σεβασμός;

Και, σαν άλλος Τέρης Χρυσός, έρχεται η ώρα που τραγουδάς «όρια (όχι όνειρα) πουλιά μου ταξιδιάρικα». Γιατί όσο εσύ και αν επιμένεις να βάζεις όρια τόσο εύκολα οι άλλοι στα καταπατάνε και το θεωρούνε ΚΑΙ δικαίωμά τους.

Αποφάσισα λοιπόν, και γώ να γίνω μάνα. Ε,τι το ‘θελα; Εκεί και αν εξαφανίζονται όρια!!! Ξαφνικά, και χωρίς να έχεις ρωτήσει τη γνώμη τους έχουν όλοι οι άσχετοι άποψη. Για το που θα γεννήσεις, πως θα γεννήσεις, γιατί θα γεννήσεις εκεί που ΕΣΥ θες. Και δεν φτάνει που έχουν άποψη (άλλωστε η άποψη είναι σαν τον πωπό, όλοι έχουν από έναν), θέλουν και να σου την επιβάλουν. Εκεί που εξαφανίζονται εντελώς τα όρια είναι όταν αρχίσει να φαίνεται η κοιλίτσα σου. Και ενώ, εσύ νιώθεις αυτήν την λαχτάρα του ότι μέσα σου μεγαλώνει ένας άνθρωπος έχεις και τον καθένα να στην χαϊδεύει. HELLOOOO (που λέμε και στο χωριό μου), με ποιο δικαίωμα ακουμπάς το σώμα μου; Λυχνάρι την περάσατε την κοιλιά μου και την τρίβετε; μωρό θα βγάλει όχι τζίνι! Δηλαδή, αν φουσκώσουμε τα μεμέ μας θα τα ζουλάτε σαν κόρνα γιατί δε μας έχετε συνηθίσει έτσι; Ε, κάπου «όπα λίγο φιλαράκι».

Εκεί που δεν υπάρχει καθόλου σεβασμός και σου παίρνουν και τον αέρα που αναπνέεις (στην κυριολεξία) είναι όταν βρεθείς κοντά σε καπνιστή. Τι, μου φυσάς άνθρωπε τον καπνό στα μούτρα; Σου είπα πως είμαι η Γαρμπή και ετοιμάζομαι να βγω στη σκηνή και δημιουργείς μυστήριο; λίγο με μέτρο το ντουμάνι. Και ενώ, καταλαβαίνω πως για έναν καπνιστή είναι απίστευτα δύσκολο να μην καπνίσει, (πραγματικά σέβομαι τον εθισμό του), πιάνω τον εαυτό μου (ιδίως όταν ανάβει το ένα μετά το άλλο) να κάνει σκέψεις που καταπατούν όχι μόνο όρια αλλά και τις 10 εντολές. Ού φονεύσεις, Ελευθερία πάρε βαθιές ανάσες και ας είναι γεμάτες νικοτίνη.

Επίσης, όταν μασάμε κάτι παιδιά δεν είναι ανάγκη να εισβάλουμε στον προσωπικό χώρο του άλλου (δηλαδή σε απόσταση αναπνοής από τα μούτρα του) και να μιλάμε. Ας καταπιούμε πρώτα, ας κρατήσουμε μια απόσταση ασφαλείας και μετά ας το ανοίξουμε το ρημάδι. Δεν ήξερα, να φορέσω υαλοκαθαριστήρες στα γυαλιά μου για να αποφύγω το μεσημεριανό σας.

Λένε, πως η ελευθερία του ενός αρχίζει και τελειώνει εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Τώρα, πως την καταντήσαμε λάστιχο και την τραβάμε κατά πώς και μέχρι εκεί που μας βολεύει άλλου παπά ευαγγέλιο.

Σημείωση: Όπως όλες οι απόπειρες γραφής μου, το παρόν κείμενο είναι χιουμοριστικό και προσωπικό. Τώρα τελευταία μάλιστα, με την πολιτική ορθότητα (άλλο λάστιχο αυτό) δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ ότι ευτελίζω έννοιες όπως σεβασμός και ελευθερία.

Ελευθερία Βικιάρη

περισσότερα σχετικά άρθρα
περισσότερα από: Sito
περισσότερα στή: Διάφορα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δείτε επίσης

8 Μαρτίου Ημέρα της γυναίκας

Μπορεί στο σήμερα να μην φαντάζει τόσο δύσκολο το να είσαι γυναίκα… Μπορεί ναι, να έχουμε …